Zigmund Frojd – E ardhmja e një iluzioni (PDF)

Përshkrimi

E ardhmja e një iluzioni nga Zigmund Frojd, 50 faqe.

Përktheu Arben Çokaj
Konsulent profesional & Editor: Dr. Dashamir Çokaj

( Përkthimi më i mirë dhe më i plotë i veprës së Frojdit në shqip )

Formati i librit është në 160×235 mm. Në A5, ka 65 faqe.

E ardhmja e një iluzioni – është e ardhmja e fesë, sipas Frojdit. Frojdi mendon se sipas psiko-asnalizës së tij, feja do të zhduket një ditë, me rritjen e dijes dhe vetëdijes te njerëzit. Se ashtu si zhduken neurozat, kur gjendet shkaku i vërtetë i krijimit të tyre, ashtu zhduket edhe ferja për njerëzit e ditur.

Libri ka 38 faqe, është marrë nga Vepra e Plotë e Frojdit me mbi 980 faqe në shqip, përkthyer nga 1200 faqe në anglisht nga Vepra e Plotë e Frojdit me 5 102 faqe.

Me këtë punim, Frojdi nxjerrë në pah idetë e tij kundër fesë, e konsideron fenë një illuzion, një neurozë obsesioinale universale. Neuroza është një shtypje në tru, e cila shkaktohet nga një dhunë psikike.

Trajtimi i kësaj teme bëhet me kujdes nga Frojdi, duke e ditur ndikimin e madh, që feja ka mbi shoqërinë njerëzore, duhet lexuar me kujdes, pasi niveli i trajtimit është jo edhe aq i thjeshtë për t’u kuptuar.

Në faqet e fundit, del më qartë në pah, që shoqëria të mos indoktrinohet në shkolla me edukatë fetare, dhe të provohet një eksperiment, ku njeriu të rritet pa edukatë fetare dhe të shihet kuptimi më pas i botës prej tij, duke u bazuar kryesisht te njohuritë shkencore.

Në lidhje me neurozat, Frojdi ka shkruar në veprën e tij më parë, se ato zhduken, sapo të gjendet arsyeja, e cila i ka krijuar/shkaktuar ato – në këtë kontekst ai nënkupton edhe zhdukjen e fesë, sapo njerëzit të jenë më të shkolluar e më të ditur – gjë që edhe në fakt ka ndodhur me kalimin e dekadave, që nga koha kur Frojdi e shkroi veprën e tij.

Vepra e plotë e Frojdit në anglisht është falas, nëse ju blini librat në shqip, të përkthyer nga versioni në anglisht, ju paguani në fakt punën e përkthimit në këtë rast. Përndryshe merrni veprën e plotë në anglisht, falas – një shërbim, që e kemi ofruar për ju!

Përmbledhje nga AI:

Në veprën “E ardhmja e një iluzioni” (1927), Zigmund Frojdi paraqet një kritikë psikologjike të fesë, duke argumentuar se ajo nuk është një zbulesë hyjnore, por një “neurozë kolektive” ose një sistem iluzionesh.

Përkufizimi i “Iluzionit”
Frojdi e dallon një “iluzion” nga një “gabim”. Ndërsa një gabim është thjesht një besim i rremë, një iluzion është një besim që rrjedh nga përmbushja e dëshirës njerëzore. Vlefshmëria e tij është dytësore në krahasim me nevojën psikologjike që plotëson.

Argumentet kryesore
Burimi në pafuqi: Besimi fetar buron nga një ndjenjë fëminore e pafuqisë përballë forcave të tmerrshme të natyrës dhe pashmangshmërisë së vdekjes. Për t’u përballur me këtë, njerëzit i personifikojnë këto forca në një figurë mbrojtëse “Ati”.
Qytetërimi dhe detyrimi: Frojdi argumenton se qytetërimi është ndërtuar mbi heqjen dorë nga instinktet primitive (si agresioni). Feja historikisht i ka ndihmuar “masat” ta pranojnë këtë heqje dorë, duke ofruar rregulla morale të mbështetura mbi autoritetin hyjnor.
Rruga e Arsyes: Frojdi mbështet një “edukim ndaj realitetit”. Ai beson se, ndërsa njerëzimi piqet, duhet të heqë dorë nga “patericat” fetare në favor të racionalizmit shkencor dhe etikës laike, për të menaxhuar kërkesat e shoqërisë.

Lidhja me Statujën e Moisiut
Është interesante se magjepsja e Frojdit me Moisiun e Mikelanxhelos (e diskutuar më parë) ndikoi thellësisht në pikëpamjet e tij mbi fenë dhe lidershipin.

“Arritja më e Lartë Mendore“: Në esenë e tij të vitit 1914, Moisiu i Mikelanxhelos, Frojdi argumentoi se statuja e përshkruan Moisiun duke kontrolluar tërbimin e tij për hir të misionit të tij (Pllakat e Ligjit).
Identifikimi Personal: Frojdi e shihte Moisiun si një model për personin “e civilizuar” që shtyp pasionin e brendshëm për një kauzë më të lartë – një temë qendrore e zgjeruar më vonë në E Ardhmja e një Iluzioni dhe Qytetërimi dhe Pakënaqësitë e tij.

A do të dëshironit të eksploronit kundërshtimin specifik të Frojdit ndaj kritikut të tij imagjinar në kapitujt e fundit të librit, apo jeni të interesuar se si iu përgjigj Carl Jung këtyre ideve?