Alber Kamy – Miti i Sizifit (PDF)

Përshkrimi

Miti i Sizifit nga Alber Kamy është një libër teorik, me përsiatje letrare e filozofike nga autori nobelist. Libri në shqip ka 103 faqe.

Përmbledhje nga AI

Miti i Sizifit (1942) është një ese filozofike nga Albert Camus (Alber Kamy), që prezanton konceptin e tij të Absurdit – konfliktin midis kërkimit njerëzor për kuptim dhe “heshtjes së paarsyeshme” të universit.

Konceptet Themelore
Absurdi: Camus e përcakton “absurdin” jo si një shaka të thjeshtë, por si divorcin midis dëshirës së mendjes njerëzore për rend dhe një bote që nuk ofron asnjë.
Refuzimi i Vetëvrasjes: Camus fillon duke deklaruar se vetëvrasja është “i vetmi problem filozofik vërtet serioz”. Ai arrin në përfundimin se të kuptuarit se jeta nuk ka kuptim të natyrshëm nuk e justifikon vetëvrasjen; përkundrazi, ajo kërkon revoltë.

Tre Pasoja: Pranimi i absurdit çon në tre pasoja që pohojnë jetën:
Revolta: Përballje e vazhdueshme me luftën për ekzistencë.
Liria: Çlirimi nga rregullat artificiale shoqërore ose nevoja për të gjetur një “qëllim”.
Pasioni: Përqafimi i momentit të tanishëm dhe përjetimi i jetës në maksimum.

Figura e Sizifit
Kamy përdor mitin grek të Sizifit – i dënuar të ngrejë një gur lart në një kodër përjetësisht, vetëm që ai të rrokulliset përsëri çdo herë – si një metaforë për gjendjen njerëzore.
Heroi Absurd: Sizifi është “heroi absurd”, sepse ai është plotësisht i vetëdijshëm për kotësinë e detyrës së tij, por vazhdon gjithsesi.
Momenti Tragjik: Kamy është më i interesuar për Sizifin ndërsa ai ecën përsëri poshtë malit. Në këtë “orë vetëdijeje”, Sizifi është superior ndaj fatit të tij, sepse ai e di që shkëmbi i tij gjithmonë do të rrokulliset prapa, megjithatë ai mbetet zot i ditëve të tij.
Lumturia në Sfidë: Eseja përfundon në mënyrë të famshme: “Vetë lufta drejt lartësive është e mjaftueshme për të mbushur zemrën e një njeriu. Duhet ta imagjinojmë Sizifin të lumtur”.

Kritika e filozofëve të tjerë
Kamy argumenton se shumë mendimtarë (si Kierkegaard ose Dostojevski) e njohin absurdin, por kryejnë “vetëvrasje filozofike” duke bërë një “kërcim besimi” në fe ose duke shpresuar t’i shpëtojnë shqetësimit të një realiteti të pakuptimtë.